The Martyrdom of Peter Ohey
Sławomir Mrożek, jeden z najwybitniejszych polskich dramatopisarzy, stworzył ten absurdalny utwór w 1958 jako subtelną krytykę ówczesnego systemu politycznego. W Męczeństwie Piotra Oheya życie pewnej rodziny wywraca się do góry nogami, gdy w ich łazience niespodziewanie pojawia się tygrys. W miarę jak ich dom zaczynają nawiedzać coraz dziwniejsze postacie – Naukowiec, Przedstawiciel Rządu, Dyrektor Cyrku i inni – rodzina staje przed decyzją: poddać się temu szaleństwu czy… dołączyć do cyrku. Czy stawanie przed takim wybrem to już tylko relikt z dawnych czasów?
Reżyserka Nicole Wiesner w charakterystycznym dla Trap Door Theatre stylu adaptuje i reżyseruje tę trochę zapomnianą farsę Mrożka.
Beata Pilch założyła chicagowski teatr Trap Door w 1994 roku i do dziś pełni funkcję jego dyrektorki artystycznej. Ukończyła studia na kierunku aktorstwo w United States International University w San Diego w Kalifornii oraz w The California Institute of the Arts (CalArts), oba z wyróżnieniem magna cum laude. Otrzymała również prestiżową nagrodę dla absolwentów CalArts. Beata wyreżyserowała i zagrała w ponad 80, spektaklach Trap Door oraz prowadziła międzynarodowe tournée we Francji, Rumunii, na Węgrzech, w Polsce i Mołdawii — jako pierwsza amerykańska grupa występująca w tym kraju.
Reżyserka Nicole Wiesner dołączyła do zespołu aktorskiego Trap Door w 1999 roku, a obecnie pełni funkcję dyrektorki zarządzającej. Jej reżyserskie realizacje dla teatru obejmują m.in. Minna, The Fairytale Lives of Russian Girls, Fedra, Monsieur D’eon is a Woman, The Old Woman Broods oraz The White Plague. Występowała również na scenach takich teatrów chicagowskich jak Court Theatre, Goodman Theatre, Huntington Theatre, Lookingglass Theatre, Steppenwolf Theatre, Next Theatre oraz Yale Rep.B ata Pilch založila chicagowské divadlo Trap Door v roce 1994 a dodnes působí jako umělecká ředitelka. Vystudovala herectví na United States International University v San Diegu v Kalifornii a na The California Institute of the Arts (CalArts), obě s vyznamenáním magna cum laude. Získala také prestižní ocenění pro absolventy CalArts. Beata režírovala a hrála v přes 80 představeních Trap Door a vedla mezinárodní turné ve Francii, Rumunsku, Maďarsku, Polsku a Moldavsku - jako první americká skupina vystupující v této zemi.
Režisérka Nicole Wiesner se připojila k hereckému souboru Trap Door v roce 1999 a nyní působí jako výkonná ředitelka. Mezi její režijní práce pro divadlo patří Minna, The Fairytale Lives of Russian Girls, Fedra, Monsieur D’eon is a Woman, The Old Woman Broods a The White Plague. Vystupovala také na scénách chicagských divadel jako Court Theatre, Goodman Theatre, Huntington Theatre, Lookingglass Theatre, Steppenwolf Theatre, Next Theatre a Yale Rep.
Teatr Trap Door
poświęca się poszukiwaniu ambitnych, mało znanych w Amrryce, ale znaczących kulturowo dzieł, zakorzenionych w protestach politycznych, poruszających ponadczasowe i ponadgraniczne tematy egzystencjalne. Chcą być platformą dla głosów, które konfrontują się z normami społecznymi i poddają je w wątpliwość, inspirują do dialogu oraz sprzyjają wzajemnemu zrozumieniu między różnorodnymi kulturami i perspektywami.
W swoich spektaklach stara się przesuwać granice sztuki i tworzenia przełomowych doświadczeń dla naszej publiczności. Chce pełnić funkcję kulturalnego centrum swojej społeczności, wspierać artystów poprzez sprawiedliwe praktyki a widzom proponować dzieła, które w nowatorski sposób rzucają światło na kondycję ludzką i skłaniają do refleksji.
Teatr Trap Door poświęca się poszukiwaniu ambitnych, mało znanych w Amrryce, ale znaczących kulturowo dzieł, zakorzenionych w protestach politycznych, poruszających ponadczasowe i ponadgraniczne tematy egzystencjalne. Chcą być platformą dla głosów, które konfrontują się z normami społecznymi i poddają je w wątpliwość, inspirują do dialogu oraz sprzyjają wzajemnemu zrozumieniu między różnorodnymi kulturami i perspektywami.
W swoich spektaklach stara się przesuwać granice sztuki i tworzenia przełomowych doświadczeń dla naszej publiczności. Chce pełnić funkcję kulturalnego centrum swojej społeczności, wspierać artystów poprzez sprawiedliwe praktyki a widzom proponować dzieła, które w nowatorski sposób rzucają światło na kondycję ludzką i skłaniają do refleksji.
Założony w 1994 roku teatr rozpoczął działalność jako trupa wędrowna, zachwycając europejskie teatry w Sztokholmie, Berlinie, Zakopanem i Paryżu swoim oddolnym, awangardowym ekspresjonizmem. To właśnie na tych scenach po raz pierwszy ukształtował się charakterystyczny styl trupy – łączący mit, rytuał i rewolucję.
„Miejcie na oku ludzi z Trap Door” – napisał Chris Jones w recenzji inauguracyjnej produkcji Trap Door pt. Madman and the Nun (Wiariat i zakonnica Witkacego) w Chopin Theatre latem 1994 roku. Trap Door przeniosło wówczas swoją tradycję występów w europejskich teatrach i na festiwalach na scenę teatralną poza dzielnicą Loop w Chicago, osiedlając się w Bucktown w dawnym warsztacie mechanicznym, który obecnie jest 45-miejscowym teatrem typu black-box przy Cortland Street.
W 1996 roku Wydział Kultury Ambasady Francji zorganizował i sfinansował trasę po Francji dla dyrektor artystycznej Beaty Pilch, aby mogła ona wyszukiwać francuskie teksty i nawiązywać kontakty z lokalnymi aktorami, dramaturgami i reżyserami. Podczas tej znaczącej wizyty Pilch poznała Mateia Visieca, co zapoczątkowało trwającą do dziś współpracę artystyczną, która nadal się rozwija i pomogła ukształtować międzynarodową tożsamość Trap Door.
W 2004 roku teatr Trap Door został uhonorowany prestiżową nagrodą tant donn’s Award za realizację amerykańskiej premiery awangardowego hołdu Fernanda Arrabala dla Boscha, Ogród rozkoszy, w ramach francuskiego festiwalu sztuki Playing French. W przedstawieniu uczestniczył nawet sam Arrabal.
Trasa po Rumunii w 2006 roku stanowiła dla teatru Trap Door pierwszą okazję do zaprezentowania swoich dzieł poza siedzibą teatru. Spektakl Old Clown Wanted autorstwa Mateia Visnieca wyruszył do Rumunii, gdzie wystawiono go na trzech festiwalach teatralnych, a następnie do Nowego Jorku, aby wziąć udział w festiwalu Act French. Był to początek podwójnej tożsamości Trap Door, polegającej na sprowadzaniu produkcji zarówno do Europy, jak i z Europy, ponieważ teatr zobowiązał się do realizacji jednego dzieła o zasięgu międzynarodowym rocznie – albo poprzez wyjazdy zagraniczne, albo poprzez gościnne zaproszenie reżysera (lub jedno i drugie!).
W 2009 roku zespół powrócił do Rumunii, aby zaprezentować sztukę Visnieca Horses at the Window w Teatrze Narodowym w Bukareszcie oraz na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Sibiu, a następnie udał się na trasę do Waszyngtonu i Lee University w Lexington w stanie Wirginia, gdzie wziął udział w Dziesiątym Krajowym Sympozjum Teatru Akademickiego.
W 2009 roku Trap Door zrealizowało również amerykańską premierę sztuki Me Too, I am Catherine Deneuve, napisanej przez francuskiego dramaturga Pierre’a Notte’a i wyreżyserowanej przez gościnną reżyserkę Valery Warnotte. Po wyprzedanych przedstawieniach w Chicago spektakl odniósł sukces w Atlancie i Waszyngtonie. W 2010 roku spektakl został zaproszony na pięciotygodniową trasę po czterech miastach Francji. Podczas tej podróży Pilch była rezydentką programu Cité Internationale des Arts, co pozwoliło jej nawiązać jeszcze silniejsze więzi z Francją i tamtejszą sceną sztuk performatywnych.
Spektakl Judith: A Parting of the Body, wyprodukowany w 2014 roku, sprowadził do Trap Door długoletnią współpracowniczkę artystyczną i główną aktorkę Nicole Wiesner. Wiesner zrezygnowała z kontraktu z Equity, aby wziąć udział w produkcji wyreżyserowanej przez dyrektora artystycznego TUTA, Zeljko Djukica. Od tego czasu reżyserowała wielokrotnie nagradzane spektakle i zdobyła nagrodę Jeff Award dla najlepszej aktorki za oszałamiającą rolę w The First Ladies, również wyreżyserowanym przez Zeljko Djukica.
W 2015 roku teatr Trap Door zainaugurował swój 21. sezon projektem, nad którym pracowano od momentu powstania zespołu: współpracą z teatrem, który był pierwotną inspiracją dla tej grupy – Teatrem Witkacego w Zakopanem. We współpracy z założycielem i dyrektorem artystycznym Andrzejem Dziukiem zespół stworzył adaptację sztuki Stanisława I. Witkiewicza Wariata i zakonnicy pod tytułem John Doe. Spektakl powstał w Zakopanem, a następnie powrócił do Chicago na pełną serię przedstawień.
Rok 2015 był również rokiem pierwszej produkcji Trap Door wystawionej i zagranej w całości za granicą, w Barcelonie. Pilch ponownie sięgnął po sztukę Rainera Wernera Fassbindera Krew na karku kota, angażując anglojęzyczną obsadę z całego świata podczas rezydencji artystycznej w klubie kabaretowym Tinta Roja.
Charakterystyczna identyfikacja wizualna Trap Door, uchwycona w projektach graficznych członka zespołu Michała Janickiego, pojawiła się w różnych publikacjach, w tym na okładce książki Theatre of War and Exile. Janicki stworzył również publikację o charakterze wizualnym, dokumentującą trzy dekady historii Trap Door w Trap Door: The First 25 Seasons.
W 2025 roku Trap Door powrócił do międzynarodowych tras z inscenizacją sztuki Pragmatyści Stanisława Witkiewicza. Spektakl prezentowano również w Polsce.
Wiecej o teatrze Trap Door do przeczytania w artykule Doroty Kołodziejczyk w „Monitorze Encyklopedii Teatru Polskiego”.