Adam Ziajski

Nie mów nikomu

Neříkej nikomu

Scena Robocza – Centrum Rezydencji Teatralnej ▪ Poznań, PL

reżyseria: Adam Ziajski
wideo: kolektyw WOOOM visuals
dźwięk: Maciej Frycz, Robert Gogol
kostiumy i scenografia: Grupa Mixer

premiera: 25 listopada 2016

sobota
7
października 2017
19:00
Teatr im. Adama Mickiewicza, Cieszyn
Bilety:
30 zł

Przejmujący spektakl o prawie do głosu, współtworzony przez osoby niesłyszące. Sprytny zabieg reżyserski pozwala „normalsom” przenieść się w nieznany im świat. „Dawno nie spotkało mnie teatralne doświadczenie tak bardzo uwrażliwiające na drugiego człowieka” – wyznała poznańska recenzentka.


Występują:
Jacek Frąckowiak, Zofia Mądra,
Kazimierz Mądry, Natalia Nowak, Piotr Nowak,
Dominika Mroczek-Dąbrowska, Adam Ziajski

Spektakl inspirowany osobistym doświadczeniem twórców, a także reportażem Anny Goc pt. „Głusza", grany jest w języku migowym z polskimi napisami.

Adam Ziajski:

„Jestem głęboko przejęty i zawstydzony stanem językowej wspólnoty. Mam nieodparte wrażenie, że używanie słów i ich znaczeń z coraz większą intensywnością staje się narzędziem zbiorowej konfrontacji, walki wszystkich ze wszystkimi. Nie budujemy przestrzeni do spotkania w dialogu, szacunku i wzajemnym zrozumieniu. Daliśmy przyzwolenie na życie w świecie budowanym ze strachu i uprzedzeń, w świecie, w którym zawłaszczanie języka realizuje się w fakcie odbierania innym prawa do głosu.
Do realizacji spektaklu zaprosiłem osoby niesłyszące. Wśród nich jest również jedna osoba niewidoma. Na początku czułem się zawstydzony tym jak reaguję i co o nich wiem. Dzisiaj chciałbym krzyknąć: wybieram milczenie! Ale jak tu wykrzyczeć takie wyznanie?”

 

Nagrody:

  • Grand Prix dla najlepszego spektaklu TOPOFFFestival 2017 w Tychach.
  • Nagroda im. Zygmunta Duczyńskiego dla indywidualności artystycznej festiwalu Kontrapunkt 2017 dla Adama Ziajskigo.

Zza szyby po węgiersku

„Nie mów nikomu” to udana próba oswojenia nas z losem ludzi wykluczonych. (Ziajski twierdzi, że głuchoniemi są wykluczeni najskrajniej, bo ich izolacja polega właśnie na niemożności skutecznego porozumienia się z resztą społeczeństwa. Coś w tym jest.) Bez sentymentalizmu, bez epatowania tragizmem ich losu, z czytelnym, pomysłowym uteatralnieniem ich narracji, no i z pozbawieniem nas-normalsów uprzywilejowanej pozycji

Juliusz Tyszka, Zza szyby po węgiersku, teatralny.pl

Samotność motyla

...Nowa premiera Sceny Roboczej była dla mnie naprawdę dużym zaskoczeniem – nie spodziewałam się, że można mówić o komunikacji tak prostymi, a jednocześnie wyrazistymi środkami. Odcięcie od zewnętrznych bodźców dźwiękowych nie tylko pozwala usłyszeć bicie własnego serca, ale też skupić się na odczuwanych emocjach – tak jak aktorzy odczuwają dźwięki jedynie poprzez drżenia własnego ciała. Najbardziej dojmujące jest poczucie samotności – która dopada każdego, gdy nie potrafi porozumieć się ze światem. I może się przytrafić zarówno tam, gdzie brakuje wymiany informacji, jak i w sytuacjach, gdy jest ich za dużo. Ziajski przyjął dla swojej rezydencji hasło „Wolność, Równość, Teatr” – nadając tym samym teatrowi rolę budowania wspólnoty. I nie pomylił się – dawno nie spotkało mnie teatralne doświadczenie tak bardzo uwrażliwiające na drugiego człowieka.

Anna Regulska, Samotność motyla, kultura.poznan.pl

 

Reportaż „Głusza” Anny Goc, opublikowany w "Tygodniku Powszechnym" 35/2016, dotyczy wykluczenia, jakiego na co dzień doświadczają w Polsce osoby głuche i niedosłyszące. Specjalnie dla „Tygodnika Powszechnego” reportaż został przeczytany przez Annę Dymną i przetłumaczony na język migowy przez Magdalenę Sipowicz.