Jaromír Nohavica

koncert

Ostrava, CZ

niedziela
8
października 2017
19:00
Teatr im. Adama Mickiewicza, Cieszyn
Bilety:
80, 50, 30 zł

Popularność Jaromíra Nohavicy w Polsce jest tak wielka, że wśród czeskich artystów mogą z nim konkurować jedynie Karel Gott i Helena Vondráčková.


Jaromír Nohavica, piosenkarz i poeta, urodził się w Ostrawie 7 czerwca 1953.

Pracował jako robotnik i bibliotekarz, od 1981 uprawia wolny zawód artysty. Nie ma wykształcenia muzycznego, jest samoukiem w grze na gitarze, skrzypcach, flecie i heligonce. Zaczynał jako autor tekstów piosenek dla lokalnych grup rockowych, później współpracował z ostrawskimi gwiazdami muzyki pop. W 1981 przełożył fraszki Jana Sztaudyngera ze zbioru „Piórka” i wydał w podziemnym wydawnictwie, napisał teksty piosenek wykorzystanych w spektaklu „Dundo Maroje albo Lišák Pomet” wystawionym przez Těšínské Divadlo. Jako wykonawca własnych piosenek zadebiutował w 1982 na przeglądzie folkowym w Ostrawie-Porubie. I bardzo szybko zdobył szeroką popularność. Polityczna wymowa niektórych piosenek sprawiła, że od 1985 nie był obecny w czechosłowackich mediach i utrudniano mu występy. Mimo to w 1987 w zajął miejsce w pierwszej dziesiątce ankiety Złoty Słowik (później jeszcze kilkakrotnie). Twórczość jego krążyła w formie amatorskich nagrań, przepisywano sobie jego teksty. Po aksamitnej rewolucji 1989 zainteresowanie czeskiego społeczeństwa muzyką takich „folkowych męczenników” znacząco zmalało. To zjawisko nie dotyczyło to jednak Nohavicy.

Pierwszy album („Darmodziej”), zapisów koncertów z przełomu lat 1987/88, wydał jeszcze w 1988 roku. Koncertowy charakter miały też kolejne płyty: „Ósmy kolor tęczy” (1989), „W tym głupim roku” (1990). Pierwszy projekt studyjny „Mikimauzoleum” (1993) stał się jednym z najpopularniejszych czeskich albumów muzycznych. Kolejny studyjny album „Dziwny wiek” (1996) otrzymał nagrodę Czeskie Gramy jako płyta roku 1996 (po raz pierwszy zwyciężyła płyta folkowa).

W latach 1994-95 Nohavica poświęcił się pracy dla dzieci (album i książka „Trzy świnki” z wierszykami i bajkami). Wydał też zbiór swoich tekstów („Piosenki Jaromíra Nohavicy od A do Z”). W 2000 nagrał album „Moje smutne serce” (w stylu folk, blues, szanson i jazz; z udziałem grupy Čechomor, Františka Uhlířa, Milana Kašuby i innych). W 2002 zagrał główną rolę w słynnym paradokumencie Petra Zelenki „Rok diabła”, nagrodzonym kilkoma Czeskimi Lwami.

Jest autorem tekstów i muzyki do różnych inscenizacji teatralnych (Těšínské Divadlo, praski teatr Na Fidlovačce, ostrawskie Divadlo Petra Bezruča).

Gościem naszego festiwalu Jaromír Nohavica był po raz pierwszy w 1999 roku. W 2006 prezentowaliśmy na festiwalu przebojowe przedstawienie złożone z jego piosenek „Těšínské niebo / Cieszyńskie nebe” w wykonaniu aktorów obydwu (polskiej i czeskiej) scen teatru Těšínské Divadlo. W 2010 – stworzony z jego utworów spektakl „Kometa, czyli Ten okrutny XX wiek” katowickiego Teatru Korez.


Bard pełną gębą

Jak mówi, to, co i jak pisze, nie zawsze wynika z jego samopoczucia w danej chwili. Czasem jest nawet zupełnie odwrotnie. – Najsmutniejsze, najgłębsze rzeczy, opowiadające o tym, jak człowiek stoi nad przepaścią, tworzyłem, gdy byłem w bardzo dobrej życiowej sytuacji, zerwałem z nałogiem alkoholowym, pozbyłem się swojego diabła. I mogłem do tych czarnych głębin bezpiecznie zaglądać. A wiele wesołych nut powstało, gdy czułem się źle. - Pieśń to jest terapia – dodaje. – Terapia po złamanym sercu, ale nie tylko takim, które łamie kobieta. Bo życie jest trudniejsze od spraw kobiecych. Jeśli ktoś posłucha całego mojego repertuaru, zobaczy, że piszę przede wszystkim dla siebie i o sobie. To taka moja autobiografia...

Paweł Piotrowicz, Bard pełną gębą, Onet.pl, 9.07.2013