Adam Ziajski

Nie mów nikomu

Nikomu to neříkej

Scena Robocza – Centrum Rezydencji Teatralnej ▪ Poznań, PL

reżyseria: Adam Ziajski
wideo: kolektyw WOOOM visuals
dźwięk: Maciej Frycz, Robert Gogol
kostiumy i scenografia: Grupa Mixer

premiera: 25 listopada 2016

sobota
7
říjen 2017
19:00
Teatr im. Adama Mickiewicza, Cieszyn

Vzrušující inscenace o právu na hlas, společně vytvořena neslyšícími. Geniální způsob režijního vedení umožňuje "normálním" přenést se do neznámého světa. " Nikdy jsem se nesetkala s divadelním svědectvím tak velmi citlivě chápajícího jiného člověka"- napsala poznaňská recenzentka.


Hrají:
Jacek Frąckowiak, Zofia Mądra,
Kazimierz Mądry, Natalia Nowak, Piotr Nowak,
Dominika Mroczek-Dąbrowska, Adam Ziajski

Představení inspirované osobní zkušenosti tvůrců, stejně jako reportáží Anny Gocové nazvaný „Pustina” je ve znakovém jazyce s polskými titulky.

Adam Ziajski:

„Jsem ve velkých rozpacích a znepokojen stavem mluvící společnosti. Mám dojem, že používání slov a jejich významů s rostoucí intenzitou se stává nástrojem kolektivní konfrontace a války všech se všemi. Nevytváříme prostor pro dialog, respekt a vzájemné porozumění. Dovolili jsme žít ve světě vybudovaném ze strachu a předsudků, ve světě, v němž se v případě přivlastnění jazyka , odebírá jiným právo hlasu. Pro realizaci představení jsem pozval neslyšící. Mezi nimi je také jedna nevidomá osoba. Zpočátku jsem se styděl za to, jak jsem reagoval a co o nich vím. Dnes bych chtěl křičet ! Vybírám si mlčení! Ovšem .jak vykřičet takové přiznání? ”

 

Ceny:

  • Grand Prix pro nejlepší představení TOPOFFFestival 2017, Tychy.
  • Cena Zygmunta Duczyńskiego pro uměleckou individualitu festivalu Kontrapunkt 2017 pro Adama Ziajskigo.

Zza szyby po węgiersku

„Neříkej nikomu” je úspěšný pokus seznámit se s osudem vyloučených lidí. (Ziajski tvrdí, že hluchota nejčastěji vylučuje, protože izolace je právě kvůli neschopnosti efektivně komunikovat se zbytkem společnosti. Něco v tom bude.) Bez sentimentálnosti, bez šokující tragédie jejich osudu, s čitelným, důmyslným zdivadelněním jejich příběhů , zbavení nás - normálních privilegované pozice.

Juliusz Tyszka, Zza szyby po węgiersku, teatralny.pl

Samotność motyla

...Nowa premiera Sceny Roboczej była dla mnie naprawdę dużym zaskoczeniem – nie spodziewałam się, że można mówić o komunikacji tak prostymi, a jednocześnie wyrazistymi środkami. Odcięcie od zewnętrznych bodźców dźwiękowych nie tylko pozwala usłyszeć bicie własnego serca, ale też skupić się na odczuwanych emocjach – tak jak aktorzy odczuwają dźwięki jedynie poprzez drżenia własnego ciała. Najbardziej dojmujące jest poczucie samotności – która dopada każdego, gdy nie potrafi porozumieć się ze światem. I może się przytrafić zarówno tam, gdzie brakuje wymiany informacji, jak i w sytuacjach, gdy jest ich za dużo. Ziajski przyjął dla swojej rezydencji hasło „Wolność, Równość, Teatr” – nadając tym samym teatrowi rolę budowania wspólnoty. I nie pomylił się – dawno nie spotkało mnie teatralne doświadczenie tak bardzo uwrażliwiające na drugiego człowieka.

Anna Regulska, Samotność motyla, kultura.poznan.pl

 

Reportaż „Głusza” Anny Goc, opublikowany w "Tygodniku Powszechnym" 35/2016, dotyczy wykluczenia, jakiego na co dzień doświadczają w Polsce osoby głuche i niedosłyszące. Specjalnie dla „Tygodnika Powszechnego” reportaż został przeczytany przez Annę Dymną i przetłumaczony na język migowy przez Magdalenę Sipowicz.